قدم به قدم همراه بهترین خلق خدا

تا لحظه ما رأیت الا جمیلا

دوم محرم؛ ورود امام حسین به سرزمین کربلا

امام حسین پنجشنبه دوم محرم‎ سال 61 هجری، وارد کربلا شد. کاروان امام حسین پس از ورود به عراق، در منزلگاه شراف، توقف کردند تا مشک‎‎ها را پر کنند اما سپاه هزار نفری حر بن یزید ریاحی که از سوی عبیدالله بن زیاد برای تعقیب یا جنگ با امام حسین راه افتاده بود، ایشان را تعقیب می‎کرد. حر امام را از مسیر اصلی به‎سمت صحرای خشک کربلا فرستاد. حر راه را بر امام حسین بست و از او خواست از ادامه مسیر منصرف شود.



سوم محرم؛ عمر سعد وارد کربلا شد

عمر بن سعد ابی وقاص، همراه 4 هزار نفر از سپاه کوفه وارد منطقه کربلا شد. به محض ورود می‎خواست با امام حسین مذاکره و ایشان را مجبور به تسلیم کند.



چهارم محرم؛ لشگري با 13هزار نظامي

ابن‎زیاد، عوام‎فریبی گسترده‎ای میان مردم کوفه راه انداخت که آن‎ها را از حمایت حسین بن علی منصرف کند. وقتی از منبر پایین آمد برای مردم مقرری خاصی تعیین و دستور آماده‎باش کامل را در شهر صادر کرد. پس از آن 13 هزار نفر در قالب 4 گروه وارد کربلا شدند.

1- شمر بن ذی الجوشن با 4 هزار نفر 2- یزید بن رکاب کلبی با 2 هزار نفر 3 - حصین بن نمیر با 4 هزار نفر 4- مضایر بن رهینه مازنی با 3 هزار نفر. این نیرو‎ها تا روز عاشورا در کربلا مستقر بودند.



پنجم محرم؛ راهزنان

در کمین

در این روز «شبث بن ربعی» همراه هزار نفر روانه کربلا شد. عبیدالله دستور داد «زجر بن قیس» سر راه کربلا بایستد و هر کسی را كه قصد یاری امام حسین دارد، بکشد. همراهان زجر بن قیس 500 نفر بودند.



روز ششم؛ گزارش جنگ

عبیدالله نامه‎ای برای عمر سعد فرستاد که: من از نظر نیروی نظامی تو را تجهیز کرده‎ام، مواظب باش که هر روز و هر شب، گزارش کار‎های تو به من می‍‎رسد.



روز هفتم؛ آغاز تشنگی

عبیدالله نامه‎ای به عمر سعد نوشت و از او خواست با سپاهیان خود بین امام حسین و یاران و آب فرات فاصله ایجاد کند و اجازه نوشیدن آب به آن‎ها ندهد. عمر سعد بلافاصله «عمر و بن‎حجاج» را با 500 سوار در کنار رود فرات مستقر کرد.



روز هشتم؛ شمر جلو صلح را گرفت

امام حسین (علیه‎السلام) و اصحابش از تشنگی آزرده شده بودند. امام کلنگی برداشت و در پشت خیمه‎‎ها به فاصله 19 گام به طرف قبله، زمین را کند، آبی گوارا بیرون آمد و همه نوشیدند و مشک‎‎ها را پر کردند. بعد آن آب ناپدید شد و دیگر نشانی از آن دیده نشد. وقتی این خبر به عبیدالله رسید، پیکی نزد عمر سعد فرستاد که: به من خبر رسیده که حسین چاه می‎کند و آب به‎دست می‎آورد. بیش از پیش مراقبت کن که دست آن‎ها به آب نرسد و کار را بر حسین و یارانش سخت بگیر. امام حسین (علیه‎السلام) در مذاکره وقتی دید عمر سعد از تصمیم خود باز نمی‎گردد، بلند شد و گفت: تو را چه می‎شود؟ خداوند جانت را در بسترت بگیرد و تو را در قیامت نیامرزد. به خدا سوگند! می‎دانم که از گندم عراق نخواهی خورد! ابن‎سعد با تمسخر گفت: جو ما را بس است. پس از این ماجرا، عمر سعد نامه‎ای به عبیدالله نوشت و پیشنهاد کرد حسین را رها کنند؛ چون خودش گفته یا به حجاز برمی‎گردم یا به مملکت دیگری می‎روم. عبیدالله در حضور یارانش نامه را خواند، شمر برآشفت و نگذاشت عبیدالله با پیشنهاد عمر سعد موافقت کند.



روز نهم؛ روز تلخ امان‌نامه

شمر که با قصد جنگ وارد کربلا شده بود، از عبیدالله امان‎نامه‎ای برای خواهرزادگان خود و از جمله حضرت عباس گرفته بود که در این روز، امان‎نامه را بر آن حضرت عرضه کرد. آن‌هاگفتند: خدا تو را و امان تو را لعنت کند، ما امان داشته باشیم و پسر دختر پیامبر امان نداشته باشد!

در این روز، اعلان جنگ شد که حضرت عباس، امام حسین (علیه‎السلام) را باخبر کرد. امام حسین به عباس فرمود: اگر می‎توانی آن‎ها را متقاعد کن که جنگ را تا فردا به تأخیر بیندازند و امشب را مهلت دهند تا ما با خدای خود راز و نیاز کنیم. خدای متعال می‎داند که من به‎خاطر او نماز و تلاوت قرآن را دوست دارم.



آخرین تدبير در شب عاشورا

امام در شب عاشورا دستور داد برای حفظ حرم و خیام، خندقی را پشت خیمه‎‎ها حفر کنند که به محض حمله دشمن چوب‎‎ها و خار و خاشاکی را که در خندق بود آتش بزنند تا ارتباط دشمن از پشت سر قطع شود و این تدبیر امام بسیار سودمند بود.



روز عاشورا

72 نفر از بستگان امام حسین مقابل هزاران دشمن قرار گرفتند. به اندازه‎ای که تا حالا روضه شنیده‎اید و قرار است تا آخر عمر بشنوید اتفاق دردناک برای بهترین خلق خدا افتاد. پرده آخر این حادثه شهادت، خون، نیزه، عطش و اطفال، تازیانه و سر‎های بریده، اسارت و شام و خرابه بود