از مداحي تا موضع‌گيري سياسي در گفت‎وگو با حاج سعید حدادیان

بزرگ‎ترین انقلابیون قرن بیستم به کربلا نگاه مي‌كنند/ فائقه‎السادات ميرصمدي – سيدمحمد حسين حسيني

حاج سعيد از سال 1376 به مسجد دانشگاه تهران آمد. قبل از آن مدیر آموزش در کارخانه‌هاي داروسازی لقمان و سقزسازی بوده، و پيش‎تر هم معلم. از 17 سالگی جزو آموزش و پرورشی‌ها محسوب مي‌شده، بعد در مؤسسه فرهنگی هدایت که آقایان قرائتی و علم‎الهدی، آیت‎الله مهدوی کنی و تهرانی متولي آن بودند؛ در نقاط محروم فعالیت‎های فرهنگی و علمی و ایدئولوژیک می‎کرده‌است.

حضور و شركت در جمع و جور كردن فتنه عاشوراي 88، از افتخارات سعيد حداديان است كه با شور و حرارت از آن تعريف مي‌كند.

مي‌گويد مطالعه جنبي زيادي دارد و تا مقطع كارشناسي ارشد در رشته علوم قرآن و حديث، درس دانشگاهي خوانده است.



كار در دانشگاه تهران را چطور شروع كرديد؟

از سال 1376 که وارد دانشگاه شدم با این‎که از لحاظ نوع نگاه، بنده جزو دوم‎خردادی‎ها حساب نمی‎شدم، اما در دانشگاه تهران تعامل بسیار قوی با همه طیف‎ها داشتم.

از سال 76 در مسجد دانشگاه تهران بوده‎ام و جریان روضه را طوري در دانشگاه تهران راه انداختيم كه حتي زمان جنگ هم این‎طور نبود. محرمی که این‎جا داشتیم در جنگ نديدم. آقای زاکانی مدیر مسجد بود. آقای حیدری، آقای متولیان بودند، آقای ابوترابی مسئول نهاد هم حضور داشتند. خیلی از آقایانی که الان مسئولیتی در نظام دارند، جزو خدمتگزاران مسجد دانشگاه تهران بودند. در آن هشت سال بچه‎هاي بسیج، انجمن، جامعه و... روضه‎های محرم، اعتکاف و بقيه مراسم مسجد را می‎گرداندند. توانسته بودیم همه این‎ها را کنار هم داشته باشیم. همه‎شان برای من احترام قائل بودند.

وقتي آقای احمدی‎نژاد شهردار شد، خیلی خوشحال شدم. بارها سر کار از حال می‎رفت. خیلی زحمت می‎کشید. شهرداری تنها جایی بود که می‎دیدیم یک مسئول مملکتی به‎جای این‎که دائم از مردم پول بگیرد؛ به آن‎ها تخفيف می‎دهد. ما این مهندسی اجتماعی و ترمیم زخم‎های مردم را لازم داشتیم. لازم بود به مردمی تخفیف دهیم که مالی و جانی و قدمی و درمی ایثار می‎کنند. این راه بسیار خوبی بود. بعد هم به او گفتیم برای رییس‎جمهوری جلو بیاید. کم نبودند کاندیداهايي که جلسه می‎گذاشتند و نظر مرا می‎شنیدند. منظورم این است که از سال 1384 نگاه خاص داشتم و داخل این فضاها بودم.

در مسجد دانشگاه تهران چه‎کار می‎کردید؟

برگزاری مراسم روضه، اعتکاف، شب‎زنده‎داری‎ها و عزاداری‎ها به رشدی رسیده بود که گرایش مردم به این‎جا زیادتر شده بود. البته حضور سخنران عزيز جلسه، آقای پناهیان تأثير فوق‌العاده‌اي داشت. زير سايه ايشان جلسه رونق روزافزوني داشت. اما اگر قرار بود بعد از ایشان کسی دعا بخواند که توانایی لازم را نداشت، بازهم عقبه کار می‎لنگید. خب ما این فضا را داشتیم. روضه‎‎داری ما در مسجد دانشگاه تهران از 1376 تا 1388 می‎شود 12 سال. بزرگ‎ترین پیروزی زندگی‌ام، عاشورای 1388 است.

وقتی در جبهه بودیم می‎گفتیم همه‎جا در همه گردان‎ها، پرچم هیأت رزمندگان را داشته باشیم. آن‎وقت تصور این‎که 20 سال دیگر در مسجد دانشگاه تهران این پرچم را داشته باشیم، سخت بود. به فضل خدا این پرچم را نگه داشتیم. گردان‎های مختلف در روزهای هفته به نام هیأت رزمندگان برنامه دارند. الان الحمدلله حدود هزار هیأت رزمندگان قوی داریم. فضایی که مدنظرمان بود؛ درست شد.

حالا شما بگوييد از آن طرف میدان امام حسین تا این طرف میدان انقلاب چند هیأت داریم؟

زیاد.

کدام‌یک توفیق پیدا کرد جریان فتنه را ناکام کند. در فضای دانشگاه این اتفاق افتاد، آن‎هم به‎دست گروهی که لمپن نیستند، مستضعف فکری و اندیشه‎ای نیستند. از بزرگ‎ترین مرکز اندیشه‎گرای عالم تشیع، یعنی دانشگاه تهران و بزرگ معبد دانشجویی، یعنی مسجد دانشگاه تهران و از اتفاق هیأت با مسجد؛ آدم‎هایی بیرون می‎آیند که نمی‎توانید بگویید چکمه‎پوشند، لمپن یا نظامی‎های لباس شخصی‎اند. به همین دلیل که هیچ‎چیز نمی‎توانند بگویند، فرار می‎کنند. چه بگویند؟ بگویند ما مقابل قشر فرهیخته و متفکر جامعه ایستادیم!

درس عاشورای 1388، درس بسیار بزرگی است. عملا نشان دادیم همه این سینه‎زنی‌ها و روضه‎خوانی‌ها مقدمه‌اي است برای دفاع از دین. این سینه‎زنی، سینه‎چاکی و آمادگی است برای سینه سپر کردن و جانبازی. این‎ها به منصه ظهور می‎رسد. رعب دانشجویان و استادان، دشمنی را می‎گیرد که سرسپرده اجانب است و با هیچ مقدساتی میانه خوشی ندارد. بعضی از مطبوعات ما که اصلا چیزی در این‎باره ننوشتند. 30 سال بعد که بخواهیم تاریخ مملکت را بخوانیم؛ مطبوعات را مطالعه می‎کنیم. فلان مجله که اسمش مال امام حسین است؛ هیچ‎چیز درباره 9 دی و عاشورای 88 ننوشته است.

این‎جا یک سؤال داریم؛ چه‎موقع بایدساکتین در فتنه را به چالش در مباحثه بکشانیم؟ مگر اندیشه عاشورا همین را نمی‎گوید؟ چرا باید یک عده وجهه و تشخص دینی بگیرند، برای امام حسین قیافه هم بگیرند و طواف هم بروند، اعتراض هم بکنند که چرا تو عرفات و منا نمی‎آیی؟ ساکتین ما از این دسته هستند. کسی نیست این اندیشه را پاسخ دهد. ساکتین در فتنه چه‎زمانی باید به ملت پاسخگو باشند؟ چه‎موقع یک نفس راحت از دست جریان‎های فتنه و انحراف می‎کشیم كه بتوانیم شش ماه سر فرصت، بعضی را تک‎تک به تلویزیون بیاوریم و صحبت کنیم. بگوییم شما که فلان پست را در این مملکت دارید، سکوت‎تان در فتنه چه معنایی داشت.

بعد هم 9 دی و انعکاس آن را ببینید. حضرت آقا درباره 9 دی چه می‎گویند و ما چه می‎کنیم! داریم از کنار 9 دی می‎گذریم كه کم‎روزی نبوده.

وقتی وسط سینه‎زنی اعلام می‎کنیم برویم بیرون، سینه‎زنی ما در خیابان است. یعنی همه این روضه مقدمه‌اي بود که ما همیشه آماده باشیم تا كسي به حریم سیدالشهدا (علیه‎السلام) تعدی نکند. و عاشورا بود و عده‎ای به این حدود تعدی کردند. این برای من یک افتخار بزرگ است.

عاشورای 88 را شرح می‎دهید؟ از سینه‎زنی تا به خیابان رفتن شما چقدر طول کشید.

همین‎جا که نشستید، بچه‎های بسیج نشسته بودند و گریه می‎کردند که اجازه دهم از اول وقت بیرون بروند.

از صبح خبر داشتید که قرار است شلوغ شود؟

بله. بچه‎ها می‎دانستند بیرون چه خبر است، من آدم تشکیلاتی هستم. باید از چند چیز مطمئن باشم. 1- حضور ما بیرون، کمک نیروهای امنیتی است یا مخل فعالیت آن‎ها؟ 2- اگر از این‎جا بیرون رفتیم خون از دماغ کسی آمد، چه‎کسی پاسخگوست؟ به‎عنوان کسی‎که این‎جا می‎خواند؛ نسبت به جان بچه‎ها مسئول هستم.

با بعضی بچه‎ها که در خیابان بودند تماس گرفتم؛ گفتند هنوز لازم نیست. برنامه را در مسجد شروع کردیم. داشتم می‎خواندم که دیدم بعضی از دوستان اشاره کردند که بیرون اوضاع به‎هم ریخته. متوجه شدم الان وقتش است. پشت میکروفن اعلام کردیم دیگر نوحه نمی‎خوانیم. روضه بس است؛ برویم بیرون.

در سه مرحله بیرون رفتیم. عده‎ای همان لحظه به خیابان ریختند، گروه دوم با فاصله کوتاهی رفتند و گروه سوم که سن و سال بیشتری داشتند، پس از نماز جماعت رفتند.

گروه اول به بطن درگیری‎ها رفتند. گروهی را فرستادم که سر خیابان فلسطین بایستند، چون وظیفه داشتیم راه‎های ورودی به بیت را ببندیم. نباید آن‎جا را خالی مي‌گذاشتيم. همان‎جا ماندیم تا کل قضیه منتفی شد و بچه‎ها به مسجد برگشتند. یکی دو نفر به‌طور سطحی مجروح شده بودند.

چند سؤال دارم. «امور مساجد» در واكنش به اين كار ما چه کرد؟ آیا این اتفاق را در مطبوعات و تبلیغات خودش به رخ کشید که ما مسجدي داریم و این عملیات را انجام داده؟ حوزه هنری و وزارت ارشاد چیزی گفتند؟ اما صدا و سیما تا شب چندبار در گزارش‎ها به مسجد دانشگاه تهران اشاره کرد. بعضی از مطبوعات برای سکوت آن روزها باید پاسخ بدهند. در جمع بچه‎های ما در عاشورای 88 تحصیل‎کرده‎های رده دکترا بودند.

بنا به گفته امام گریه بر اباعبدالله، گریه سیاسی است. گریه برای سیدالشهدا ضمن این‎که ما را تزکیه می‎کند؛ از مهم‎ترین ابزار برای تقرب به درگاه حق تعالي است. از دل این گریه خیلی‎چیزها بيرون می‎آید که مهم‎ترین آن، حماسه است.

می‎خواستیم بگوییم مسجد دانشگاه تهران می‎تواند هیمنه اشک و عزاداری را داشته باشد، در ضمن این‎که مبانی روشنفکری قصه را هم دارد. به این خروجی هم رسیدیم که در عاشورای1388 نشان دادیم.

تنها روزی که خوشحال شدم هنوز شهید نشدم؛ عاشورای 1388 و نهم دی بود.

من از 9 دی برای خودم پیراهنی ندوختم! تأکید می‎کنم كه اتفاق عظیمی افتاد. برای اولین‎بار مردمی آمدند كه دیگر عکس رییس‎جمهوری را با خودشان نیاوردند و فقط به عشق حضرت آقا آمدند. یک همایش عظیم بود. جمعیت در حوالي میدان انقلاب بی‎نظیر بود. بعد از راهپیمایی‎های زمان انقلاب، چنین جمعیتی را نداشتیم. آن روز مردم یک «یا حسین» گفتند که آن بالا متحیر ماندم. این‎همه «یا حسین» شنیده بودم در جبهه و در صبح‎گاه لشکرها؛ اما این «یا حسین» با همه فرق می‎کرد. این مهم است.