نگاهی به برخی نکات مهم درباره سفر رهبری انقلاب به استان کرمانشاه

ارمغان سفر/ فریدالدین حداد‎عادل

سفر مقام معظم رهبری به کرمانشاه بار دیگر پیوند عمیق مردم و رهبری را نشان داد. جالب است در سه سال گذشته مقام معظم رهبری به سه استان حساس کشور سفر کرده است. در هر سه استان کردستان، قم و کرمانشاه مردم چنان از رهبر خویش استقبال کردند که احساس شعف، قلب همه یاران انقلاب را فرا گرفت. موج جمعیت آن‎قدر پردامنه بود که خودروی مقام معظم رهبری از مسیر از قبل تعیین شده خویش، منحرف شد. مردم ماشین حامل رهبر انقلاب اسلامی را خود در میان دریایی از احساس هدایت کردند و در جایی که رهبری و مردم تنها بودند، هیچ‎کس در دل خود ذره‎ای احساس نگرانی نکرد.

پهلوانان سرافراز کرمانشاهی آن‎چنان تشنه دیدار بودند که این استقبال یکی از طولانی‎ترین استقبال‎ها و این تأخیر در اجرای برنامه یکی از طویل‎المدت‎ترین دیرکردها بود. راستی چرا دیگر رسانه‎های بیگانه این سفرها را مانند گذشته به‎صورت کاملا قلب ماهیت شده تفسیر نمی‎کنند و استقبال مردم را وارونه جلوه نمی‎دهند؟! چرا کسی به خود اجازه نمی‎دهد از آمار آسیب‎دیدگان روز اول سفر، به‎عنوان تعداد مخالف و معارض بهره‎برداری نابه‎جا کند.

گرچه شور و احساس مردم و پیوند عمیق‎شان با رهبری، خود مقوله‎ای بسیار گسترده و شایان توجه است، در این نوشته نظر خوانندگان گرامی را به سه نکته مهم از سفر رهبر معظم انقلاب به کرمانشاه جلب می‎کنم:

1- مسأله بازداشت دو ایرانی متهم به طراحی ترور در آمریکا و پخش خبر آن در شرایط کنونی، گرچه به‎وضوح دلایل آمریکایی فراوانی دارد که سیاست صدور بحران یکی از آن هدف‎هاست، اما در این بین باید به نکته مهم دیگری هم توجه کرد. آمریکایی‎ها می‎خواستند با پخش این خبر، سفر مقام معظم رهبری را تحت‎الشعاع قرار دهند و نگاه رسانه‎های جهانی را از پیوند عمیق مردم و رهبری به دیگر سو منحرف سازند. آن‎ها نمی‎خواستند جهان ببیند در حالی‎که در دیگر کشورهای خاورمیانه مردم خواستار تغییر حاکمان خود هستند، ایرانی‎ها چگونه با رهبر محبوب خویش پس از بیش از 22 سال، نرد عشق می‎بازند. آمریکایی‎ها سعی کردند با خبری کردن این سناریو، جنبه‎های رسانه‎ای بسیار جذاب سفر آقا را از کانون توجهات جهانیان و ملت ایران دور کنند. فهم و تصدیق این مدعا، نقش کلیدی و جایگاه استثنایی و تأثیرگذار بیانات و سفرها و مدل حکومتی مقام معظم رهبری را نشان می‎دهد.

2- مقام معظم رهبری در این سفر به امکان انتخاب پارلمانی رییس‎جمهوری اشاره کردند. به این ترتیب از منظر ایشان الزامی بر اجرای این‎چنینی انتخاب رییس‎جمهوری وجود ندارد. قید مهم بیانات رهبری در این باب، عبارت «آینده دور» بود. این عبارت نشان می‎دهد که رهبری گرچه بر وضعیت فعلی اصرار ندارند، ولی تحقق آن مدل را نیز در گرو مقدماتی می‎دانند که دستیابی به آن تمهیدات، اراده و فرصت زیادی را می‎طلبد و انجام آن منوط به صرف انرژی و مطالعه قابل‎ملاحظه‎ای در بین اقشار جامعه و به‎خصوص فعالان سیاسی است:

«فرض بفرمایید ما یک روزی در قانون اساسی نخست‎وزیر و رییس‎جمهوری داشتیم، با یک شکل خاصی؛ بعد تجربه به ما نشان داد که این درست نیست. امام دستور دادند گروهی از خبرگان ملت، از دانشگاهیان، روحانیان، مجلس شورای اسلامی، برجستگان و نخبگان بنشینند و آن‎چنان که بر طبق نیاز است، آن را تغییر بدهند. همین‎کار را هم کردند. یا در زمینه قضا همین‎طور. در آینده هم این‎ها قابل‎تغییر است.

امروز نظام ما ریاستی است؛ یعنی مردم با رأی مستقیم خودشان رییس‎جمهوری را انتخاب می‎کنند؛ تا الان هم شیوه بسیار خوب و تجربه شده‎ای است. اگر یک روزی در آینده‎های دور یا نزدیک - که احتمالا در آینده نزدیک چنین چیزی پیش نمی‎آید - احساس بشود که به‎جای نظام ریاستی مثلا نظام پارلمانی مطلوب است - مثل این‎که در بعضی از کشورهای دنیا معمول است - هیچ اشکالی ندارد؛ نظام جمهوری اسلامی می‎تواند این خط هندسی را به خط دیگر هندسی تبدیل کند؛ تفاوتی نمی‎کند و از این قبیل.»

3- رهبر معظم انقلاب در سفر خود به مقوله حزب و تحزب نیز اشاره کردند. ایشان فرمودند من مطلقا با مسأله تحزب مخالف نیستم. گرچه این عبارت در فهم شایع و شنیداری خود، به معنای موافقت رهبری با فعالیت پررنگ‎تر احزاب است اما می‎توان از نسخه خواندنی بیانات ایشان، تعابیر دیگری هم به‎دست آورد. شاید بتوانیم از خلال فرمایشات رهبری پس از جمله مذکور استنباط کنیم که رهبری انقلاب با تحزب مخالفت ندارند ولی برای تکامل اوضاع سیاسی، انتظاراتی از احزاب و فعالین سیاسی دارند و برای جلوگیری از آغاز تحزب بر اساس مدل غربی، جامعه را نیازمند اعمال راهکارهای جدید و بومی می‎دانند. تعریف حزب و بیان ملاک اصلی داوری و تمایز بین احزاب، گامی مثبت برای انتقال جامعه به مباحث فاخر و ارجمند جامعه‎شناسی سیاسی است. رهبری تقوا و خدامحوری را شرط مفید بودن و خیراندیش بودن حزب می‎دانند. لازم است فعالان سیاسی با پی‎گیری بحث‎های این‎چنینی به بومی‎سازی و اصیل‎سازی تحزب در ایران بپردازند. لازم است ما فهم ایرانی‎تر و اسلامی‎تر و جدیدتری از تحزب به‎دست آوریم که کاملا مطابق تعالیم اسلام و تشیع و آرمان‎های انقلاب اسلامی باشد. در آن صورت احزاب ایرانی به قدرتمندی بروز و ظهور می‎یابند و می‎توانند فرصت بیشتری برای خدمت به مردم به‎دست آورند:

«به‎طور اجمال بگویم، با تحزب مطلقا مخالف نیستیم. این‎که خیال کنند با حزب و تحزب مخالفیم، نه، این‎طور نیست. قبل از پیروزی انقلاب، پایه‎های یک حزب بزرگ و فعال را خود ما ریختیم؛ اول انقلاب هم این حزب را تشکیل دادیم، امام هم تأیید کردند، چند سال هم با جدیت مشغول بودیم؛ البته بعد به جهاتی تعطیل شد. همان وقت به ما اشکال می‎کردند که تحزب با وحدت عمومی جامعه مخالف است. من آن‎وقت یک سخنرانی مفصلی کردم، که بعد هم پیاده، چاپ و پخش شد؛ تحت عنوان «وحدت و تحزب». تحزب می‎تواند در جامعه انجام بگیرد، در عین‎حال وحدت هم صدمه‎ای نبیند؛ این‎ها با هم منافاتی ندارند. منتها آن حزبی که موردنظر ماست، عبارت است از یک تشکیلاتی که نقش راهنمایی و هدایت آحاد مردم را به سمت یک آرمان‎هایی ایفا می‎کند.»

نگاهی به سناریوی مشترک آمریکایی - سعودی علیه کانون بیداری

کانال مرگ لیبرال

در این‎که سناریوی طراحی شده آمریکایی – سعودی، سناریویی ضعیف و مضحک است، بین تحلیل گران سیاسی و امنیتی اتفاق نظر وجود دارد. شاید بتوان گفت این‎بار پای سیاست مداران انگلیسی در میان نبوده است و یانکی‎ها و سعودی‎ها به اتفاق دست به طراحی چنین سناریوی کودکانه‎ای زده اند! آن‎چه اما در این میان باید بدان پرداخته شود، دلایل طراحی چنین سناریویی در چنین مقطع زمانی است:

1. نظام لیبرال سرمایه‎داری تا‎کنون توانسته است بر مبنای سیاست «زندگی در عیش، مردن در خوشی»، توده‎‎های اجتماعی را از پرداختن ریشه‎ای به معایب نظام سیاسی لیبرال سرمایه‎داری باز دارد و امکان این وضعیت از طریق پمپاژ بخشی از ثروت‎‎های غارت شده از جهان غیرغربی در میان جوامع غربی به‎وجود آمده بود. با کم شدن امکان غارت ثروت‎‎های ملل دیگر در چند دهه اخیر و معطوف شدن نگاه بزرگ سرمایه داران جهان به ساکنان بومی جوامع غربی، بار سنگین غارت شدگی بیش از گذشته بر گرده‎‎ توده‎‎های میانی و فرودست غرب احساس شد تا زمینه‎‎های شکل‎گیری اعتراضات اجتماعی فراهم شود. به بن بست رسیدن اقتصاد سرمایه‎داری در سال‎‎های اخیر و ناکامی در برون رفت از بحران نیز باعث شده است تا فرصتی مناسب برای بیان اعتراضات و بیرون ریختن خشم توده‎‎های فرودست از فرصت‎‎های نابرابر اجتماعی فراهم شود. این چنین است که برای نخستین‎بار در تاریخ غرب مدرن، توده‎‎های اجتماعی دست به اعتراضات گسترده اجتماعی علیه نظام لیبرال سرمایه‎داری زده‎اند و برای نخستین‎بار دستگاه سیاسی لیبرال سرمایه‎داری، در مواجهه‎ای سخت با اعتراضات بنیادین اجتماعی قرار گرفته است. درست به‎دلیل بنیادی بودن جهت‎گیری اعتراضات است که مقابله‎‎های پلیسی شدیدی با این اعتراضات درحال شکل‎گیری است و این مقابله نیازمند منحرف کردن اذهان اجتماعی مردم جهان از موج سرکوب است. این چنین است که امپراتوری رسانه‎ای اربابان جهان در آغاز شکل‎گیری هرگونه اعتراضات جدی را منکر می‎شود، سپس به مسخره کردن آن می‎پردازد و با ناکام شدن در این مسیر وارد کانال انحرافی مرگ «استیون جابز» می‎شود و با غنیمت شمردن مرگش، از او یک اسطوره بزرگ آمریکایی می‎سازد. با ادامه یافتن و گسترش اعتراضات و تمام شدن کارایی اسطوره جابز، سناریوی کودکانه «ارباب سیار» طراحی می‎شود تا هم وسیله‎ای برای سرگرم ساختن اذهان عمومی برای مدتی دیگر فراهم شود و هم زمینه پیش برد سیاست ایران هراسی در جهان بیش از پیش شکل گیرد.

2. وضعیت رژیم فاسد سعودی، این‎روز‎ها بیش از هر زمان دیگری وخیم است. وضعیت اجتماعی از زوایای مختلف چون آتشی زیر خاکستر است. تبعیض‎‎های گسترده اجتماعی، سیاسی و اقتصادی، تحجر و بدمذهبی دیکته شده بر روابط اجتماعی، محرومیت و فقر گسترده در افراد بیرون از دایره قبایل صاحب قدرت و فساد گسترده چندهزار شاهزاده سعودی دلایل اصلی بروز چنین وضعیتی است. نزدیک بودن مرگ «عبدالله بن عبدالعزیز» و ولیعهدش در کنار دندان تیز کردن صد‎ها شاهزاده سعودی برای دستیابی به قدرت بیش تر، تصویری مبهم از آینده نزدیک در سرزمین عربستان به دست می‎دهد. تلاش دو دهه گذشته جریان سلفی سعودی برای گسترش اسلام وهابی در جهان، اکنون با نتیجه معکوس مواجه شده و جهان سنی منتظر احیای دوباره جریان معتدل الازهر است. پایگاه‎‎های هم سو با رِژیم سعودی در منطقه یکی پس از دیگری درحال فروپاشی است و رِژیم آل سعود خود را هر روز بیش از پیش تنها می‎بیند. به زعم سیاست مدارن سعودی و بسیاری دیگر، عامل اصلی بسیاری از این مشکلات ایران و جریان‎‎های هم سو با ایران در منطقه ازجمله دولت «بشار اسد» و «حزب الله» است. حرکت انقلاب‎‎های عربی در مسیر مورد دلخواه تهران، بیش از هرچیزی برای آل سعود خطرناک است و به شعله ور شدن این آتش زیرخاکستر کمکی بزرگ خواهد کرد. ازین روی موج ایران هراسی در جهان عرب نیز برای دستگاه سعودی راهگشا خواهد بود.

گسترش موج ایران هراسی، نقطه مشترک سیاست چند سال اخیر و به‎ویژه این ماه‎‎های سیاست خارجی ایالات متحده و آل سعود است و یکی از افرادی که می‎تواند در این میان راهگشا باشد سفیر عربستان سعودی در ایالات متحده است که این قابلیت را دارد که حلقه اتصال اقدام مشترک ایالات متحده و رِژیم سعودی علیه ایران باشد. با این حال به‎نظر نمی‎رسد پروژه مشترک آمریکایی - سعودی، سرانجامی مطلوب برای طراحان آن داشته باشد و از هم اکنون باید گفت پروژه‎ای شکست خورده است