حاج علی علم‎الهدی؛ مجاهد استقامت

امین حضرت آقا/ نصرت‎الله محمودزاده

به‎نظر می‎رسد یک سال پس از عروج مجاهدی خاموش از جمع ما، فرصت خوبی است که با عقل توأم با عشق نقبی به پرونده این بزرگوار بزنیم. نه از این جهت که صرفا یادی از روح بلند خانواده پر افتخار علم‎الهدی کرده باشیم، بلکه به این خاطر که در این دنیای پیچیده، مرام این مردان خدا عصای دستمان شود.

در مسیر تحقیق و تدوین زندگی شهید حسین علم‎الهدی- از جمله هم رزمانم در دشت هویزه - گمان می‎کردم در 16 دی سال 59 او را جا گذاشته‎ایم و به شهر برگشتهایم؛ در حالی‎که به مرور زمان، ثابت شد شهدا امثال ما را جا گذاشتند و بعد از جنگ، به شهر پرت مان کردند. در این مسیر، به نکات ظریفی از خُلق و خوی مرحوم حاج علی رسیدم که بهتر است با هم مرور کنیم.

او در متن نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران و در حساس‎ترین شغلی که یارانش او را «امین حضرت آقا» در امور لشکری نظام یاد می‎کردند، یادمان داد که می‎توان پس از جنگ نیز همچون شهید حسین علم‎الهدی زندگی کرد. در حین تحقیقات وسیع از خانواده بزرگ علم‎الهدی و به‎خوبی درک می‎کردم که حاج علی در اوضاعی خاص برای برادر شهیدش حسین هم معلمی می‎کرد و هم پدری. او استادی گمنام بود برای شخصیتی که امروز الگوی دانشجویان عصر بعد از جنگ به حساب می‎آید... و امروز، یک سال پس از عروج ملکوتی حاج علی، می‎توان در بسیاری از مراحل زندگی 22 ساله شهید علم‎الهدی رد پای برادرش حاج علی را مشاهده کرد. مسأله مهم‎تر این‎که تمام سرمشق‎‎هایی که او برای آن شهید تعیین می‎کرد، پس از پایان جنگ و در طول 22 سال همه آن الگو‎ها را در متن زندگی خود پیاده کرد و استاد سیره اخلاق عملی شد. این دست‎آورد خط قرمز او بود، برای افرادی که با او قصد معاشرت کاری، خانوادگی یا شخصی داشتند. گاه در مسیر این سیره عملی، نزدیک‎ترین یارانش - حتی خانواده - از او رنجیده‎خاطر می‎شدند و بعضا این منش به‎سختی او را می‎رنجاند. روزی صدایم کرد و به درد دل سخن گشود. این جمله او هیچ‎گاه از ذهنم پاک نمی‎شود «درست است که دستم به دنیایی از امکانات می‎رسد، اما هنوز به خودم اجازه نمی‎دهم سر سوزنی از آن‎‎ها را متعلق به خود، خانواده و یا نزدیکانم تصور کنم.» بعد سرش را پایین انداخت و آهسته گفت: «دعا کن در این راه پر پیچ و خم کمر تعهدم خم نشود.» باور این جمله سخت است. کاش همکارانش در ستاد کل نیرو‎های مسلح و همه آن‎‎ها که به نوعی با او سر و کار داشتند، خارج از محدودیت مسائل امنیتی این راز را که هسته‎اش از انرژی هسته‎ای برای نسل امروز ضروری‎تر است، از بایگانی پرونده گمنام او بیرون می‎کشیدند. آقا علی در طول زندگی منشی را دنبال می‎کرد که بارزترین شاخص آن در سه محور می‎چرخید: بی‎نام، اما پردرد. بی‎نشان، اما کوله‎باری از مسئولیت و بی‎نان، اما دنیایی از بی‎نیازی.

پرونده مجاهدت حاج علی از نهضت خرداد 42 گشوده شد، در سال‎‎های خفقان رژیم پهلوی آبدیده شد و در اوج پیروزی انقلاب و جنگ به ثمر نشست. بی‎جهت نبود که گزارش‎های این مرد، برای حضرت آقا حجت به حساب می‎آمد.

تحمل درد و رنج و بیماری در سال‎‎های آخر عمر، سخت‎ترین آزمایشی بود که احساس می‎کرد مورد توجه خدا قرار گرفته است. دریغ از این‎که طی چهار سال بیماری از کار باز بماند و از آن همه امکاناتی که به امانت نزدش بود، استفاده شخصی کند؛ و دریغ از این‎که لحظه‎ای تسلیم وسوسه‎‎های شیطانی شود. این همان خط قرمز سیره عملی تقوای او بود که بعضی‎‎ها را در مواقعی رنجیده خاطر می‎کرد و عاملی شد که همگان تصمیمات او را در امور لشکری، خانوادگی و محافل دوستانه درست پندارند، اگرچه در مواقعی به‎نفع آن‎‎ها نبود. بصیرت آقا علی به او آموخته بود که قبل از تسلیم شدن به حوادث، تدبیر و نگاه بلند حضرت آقا را درک کند و با معیار وارد معرکه شود. اگر چه در بسیاری اوقات او را آرام و خاموش می‎دیدیم، اما از درون متلاطم بود و پردرد. هنگامی رضایت و خرسندی در چهره‎اش نقش می‎بست که باری را از دفتر مقام معظم رهبری برمی‎داشت. همه آنانی که برای مطالبه حقی به او مراجعه می‎کردند، اگر مطالبات‎شان به حق بود، حاج علی تا آخر خط با آن‎‎ها همراه می‎شد و اگر مطالبات‎شان به حق نبود، سنگ صبورشان می‎شد و در فضایی از مهر و محبت آن‎‎ها را به امانت‎داری دعوت می‎کرد.

گاه که حاج علی به انگیزه همراهی با شهدای دشت هویزه به مزارشان می‎رفت، خود را از شهر رانده احساس می‎کرد و دنبال راهی بود که به نسل خود برگردد. نسلی که از خرداد 42 به امام (رحمت‎الله‎علیه) لبیک گفتند و سیره عملی تقوا را به‎گونه‎ای دنبال کردند که شهید حسین علم‎الهدی آن را ورق زده بود. سال‎ها بعد از آن‎که مرحوم بی‎بی علم‎الهدی در مزار شهدای هویزه آرمید، مرحوم آقا کاظم هم به آن‎‎ها پیوست و هنگام دفن این مرد بزرگ، اما گمنام انقلاب اسلامی، حاج علی گفت: «این قبر را گودتر بکنید. به‎زودی من هم به خانواده‎ام خواهم پیوست.» و هشت ماه بعد نیز چنین شد. امروز، قلب دشت هویزه مزین به پرونده‎ای از این خانواده است که می‎توان آن را از جمله درخشان‎ترین افتخارات یاران حضرت امام (رحمت‎الله‎علیه) یاد کرد و این امر، در آینده ثابت خواهد کرد که حضرت امام (رحمت‎الله‎علیه) به اعتبار چه انسان‎هایی در سال 42 وارد مبارزه‎ای طولانی و پرفراز و نشیب شده است، یاد حاج علی، مادرش بی‎بی، برادرش آقا کاظم و سرورش شهید حسین علم‎الهدی گرامی باد. والسلام

تراژدی نقد ناپذیری/ علی رجبی

«... مجلس مأمن مردم و مردمی‎ترین مجلس دنیا، برآمده از متن مردم است... دولت آینده، دولت تئوری‎پرداز نیست؛ دولت قوه مجریه است. قانون را شما تصویب می‎کنید و ما دقیق و سریع اجرا می‎کنیم... بعد نظارتی مجلس را تقویت کنیم [چون] هیچ رییس‎جمهوری و دولتی نیست که همه کار‎ها را خودش انجام دهد...»

این جملات متعلق به رییس‎جمهوری است که بعد از اجماع همه گروه‎‎های اصول‎گرا، در رقابتی نفس‎گیر، توانسته بود با رأی بالایی از سد اکبر هاشمی رفسنجانی بگذرد. به گواهی تاریخ، محمود احمدی‎نژاد، 22 تیر ماه 84، در مجلس حضور یافت و این جملات را در اولین دیدار با نمایندگان گفت و نوید داد که برخلاف کشمکش‎‎های میان دولت خاتمی و مجلس هفتم؛ شاهد دولت و مجلسی هماهنگ و معتقد به ارزش‎ها خواهیم بود اما...

کسی‎که خود در ابتدا می‎گفت کارش نظریه‎پردازی نیست، رو به نظریه‎پردازی آورد و دولت او از عدم اعتقاد به جنگ فرهنگی، توانایی انسان در خلقت همه‎چیز و پایان دوران اسلام‎گرایی دم می‎زند!

او، در ابتدا، می‎گفت مجلس برآمده از متن مردم و مأمن مردم است؛ اما امروز، بر خلاف فرمایش امام راحل (رحمت‎الله‎علیه) می‎گوید مجلس در رأس امور نیست!

به صراحت گفت، دولت باید قوانین مجلس را سریع و دقیق اجرایی کند؛ اما امروز، به‎راحتی می‎گوید فلان قانون را اجرا نمی‎کند؛ چون به آن اعتقاد ندارد...

از این دست مثال‎‎ها زیاد است و گفتنش مثنوی صد من کاغذ می‎طلبد؛ اما مقصود از طرح این موضوع، ورود به مسأله‎ای است که در دولت محمود احمدی‎نژاد، به‎خصوص در این اواخر، در جریان بوده و بخشی از فضای رسانه‎‎ها را اشغال کرده است؛ صحبت از «طرح سؤال از رییس‎جمهوری» است.

پرواضح است که آن محمود احمدی‎نژادی که دولت‎اش با شعار عدالت و بازگشت به اصول و ارزش‎‎ها روی کار آمد، نتوانست حد انتظاری را که در ابتدا در هواداران خود ایجاد کرد، اجرایی کند. در باب چرایی این نزول، باید تحلیل‎گران در وقت مقتضی به تحلیل ابعاد تغییرات گفتمانی و رفتاری دولت بپردازند؛ اما نکته‎ای که در پرونده حاضر مطرح شده از باب نقدپذیری دولت و بحث پاسخگویی شخص رییس‎جمهوری در برابر پرسش‎های نمایندگان مجلس به‎عنوان منتخبان مردم است.

به‎وجود آمدن کشمکشی به نام «طرح سؤال از رییس‎جمهوری»، محصول نظارت ناقص مجلس، لج‎بازی دولت در برابر نقد دلسوزان، بعضا نقد‎های مخرب و از روی بغض منتقدان و همچنین در درجه‎ای بالاتر، حمایت‎‎های کورکورانه عده‎ای از طرفداران متعصب دولت است که در کنار یکدیگر، دست به دست هم دادند و نگذاشتند دولت راه اولیه خود را [که مورد تأیید رهبر معظم انقلاب نیز بود] ادامه دهد