آموزه‎های عاشورایی/ جواد محدثی

اگر کربلا را یک «دانشگاه» شمرده‎اند، گزافه نیست.

«دانشگاه‎ حسینی» همواره داوطلب ورودی می‎پذیرد.

در این دانشگاه، حسین بن علی (علیه‎السلام) استاد است، ایمان و ایثار و شهادت، «درس» است، همه‎جا و همه تاریخ، زمین و زمان این آموزش است و مبارزه با ظلم و فساد، «برنامه ویژه» این مکتب است.

فلسفه نهضت حسینی، «احیای دین» بود.

و... دفاع از دین‎داران، ترویج نماز، گسترش معنویات، نفی مفاسد، مبارزه با منکرات، مقابله با انحرافات.

آنان که در ادامه آن راه، سنگ عاشورا به سینه می‎زنند و مهر آن امام مظلوم را در سینه دارند؛ معتقدان به آن فلسفه و پویندگان آن راه‎ هستند.

مرام‎نامه عاشورا چیست؟

دسته‎های عزاداری، باید مجریان فرمان حسین بن علی در کربلای ایران باشند.

ذاکران حسینی، باید مروجان تعهد و احیای فریضه امر به معروف و نهی از منکر شوند.

واعظان عاشورایی، باید روشنگران «چراغ بصیرت» در دل‎ها شوند.

هیأت‎ها و حسینیه‎ها، باید پایگاه و مرکزیت انسان‎های دلسوز، دردآشنا، ارزشی، انقلابی، ولایی، اهل نماز، متدین و پای‎بند به رساله و فتوا و احکام شرعی باشند.

ایام عاشورا اگر تقویت‎کننده «بینش دینی»، «حس مذهبی»، «شور انقلابی» و «تزکیه اخلاق» نباشد، از مسیر اصلی و هدف والای خود فاصله گرفته است.

پرچم‎های عزا، کتیبه‎های محرم، سیاه‎پوشی اماکن و مساجد و تکیه‎ها، اگر نشانه غیرت دینی و حمایت از حق و دفاع از قرآن و حرکت در مسیر اباعبدالله (علیه‎السلام) نباشد و سوگواران را در خط اهل‎بیت قرار ندهد و دین و تقوا را رونق نبخشد و از گناهان در جامعه نکاهد و مردم را از «اخلاق یزیدی» و «تفکر اموی» و «خط شیطانی» جدا نکند، چه فایده دارد؟

باری... ایام عزای سالار شهیدان است.

عطر عاشورا، رایحه ایثار و شهادت را می‎پراکند.

این‎که گفته‎اند:

«هر روز عاشورا و همه‎جا کربلاست»، پیام دارد.

امروز چگونه می‎توان به‎ندای «هل من ناصر» آن شهید مظلوم پاسخ داد؟

و چگونه می‎توان «حسینی بودن» را ثابت کرد؟

این است مطالبه عاشورا از ما!

واکنش به غرب در برابر ترور شهید شهریاری

پاداش کلوخ‎انداز سنگ است!/ فریدالدین حدادعادل

شهید شهریاری از مبرزترین دانشمندان هسته‎ای کشور بود. او و دکتر عباسی هم‎زمان با هم ترور شدند تا عاملان این اتفاق، خباثت خود را طی حرکت‎های تروریستی برنامه‎ریزی‎شده، درست در زمان سفر حریری به تهران، به‎نمایش بگذارند. آیا این اتفاق، عملیاتی دیگر از جنگی است که با شهادت دکتر علیمحمدی آغاز شده است؟!

شباهت‎های قابل‎ملاحظه‎ای بین این اتفاق و دیگر توطئه‎های دشمن ضد ملت ایران وجود دارد. در ابتدای مسأله، همه خود را به ندیدن و نفهمیدن می‎زنند، ولی وقتی خشم فرزندان انقلاب دامن‎شان را می‎گیرد؛ کم‎کم گوش‎ها می‎شنوند و تدابیری برای حل بحران اندیشیده می‎شود.

به احتمال خیلی زیاد اسراییلی‎ها و رییس جدید موساد «تمیر پردو» که پیش از این قائم‎مقام آن سازمان بوده است، عاملان اصلی این جنایت هستند.

مقوله تأمل‎برانگیز، سکوت مجامع غربی در برابر این جنایت بود. سیاستمداران، مقامات علمی، محافل دانشگاهی‎، سینه‎چاکان حقوق بشر و شیفتگان اهل علم و دانشگاه، هیچ‎کدام این حادثه را محکوم نکردند. گویا از بین ایرانیان فقط آقای کروبی و خانم سکینه محمدی و عوامل پژاک و یا بعضی از منافقان فتنه سبز طرف توجه مدافعان حقوق بشر هستند و دیگران در خیل انسان‎های ذی‎حق نمی‎گنجند! کسی حتی اعتراض نکرد که چرا دشمن در طرح خود برای ترور دانشمندان غیور ایرانی حتی ملاحظه خانواده آن‎ها را نکرده است. این پرونده، آینه تمام‎نمای هویت غرب است، ذات غرب همین است. ما چون مسلمانیم تروریستیم و در بین ما، آن کسانی‎که وجودشان برای غرب منفعت دارد، نام‎شان در فهرست کسانی‎که باید مورد حمایت‎های حقوق بشری قرار گیرند، یافت می‎شود و به‎زعم غربیان تنها می‎توان حق ایشان را مطالبه کرد.





رفتار عالمانه‎ دکتر جلیلی در نشست 1+5، نمونه دیپلماسی انقلابی و اصول‎گرایانه موردنظر رهبری بود. غربی‎ها که برای مذاکره آمده بودند، باید می‎دانستند و می‎فهمیدند ما لبخند آن‎ها را پس از شهادت دکتر شهریاری فراموش نمی‎کنیم. جلیلی درست عمل کرد که پیش از همه صحبت‎ها از خون شهیدان راه کسب حقوق مشروع انرژی هسته‎ای این دیار دفاع کرد و به‎درستی به حریف یادآور شد که لازم است به حافظه خود بسپارد که ما مسئولیت این جنایت را بر عهده ایشان می‎دانیم. جلیلی به‎درستی نگذاشت بازی مذاکرات طبق قاعده حریف و در زمین حریف صورت بگیرد و به همین دلیل کاترین اشتون مواضع متناقضی اتخاذ کرد.







جدیت جلیلی در طرح مسأله شهید شهریاری پیام دیگری هم داشت؛ و آن، این‎که ما صف دشمن را از هم تفکیک شده نمی‎دانیم و همه غرب را در برابر تمام ظلم‎هایی که به مردم ایران می‎شود، پاسخگو می‎دانیم. پیام دکتر جلیلی را دیپلمات‎های غربی به‎خوبی احساس و درک کرده‎اند چراکه آن‎ها به جایگاه این ضرب‎المثل فارسی در جامعه ایرانی به‎خوبی واقفند که: کلوخ‎انداز را پاداش سنگ است

مقاومت جهانی برای پاک دامنی

فهم رویداد‎های مهم فرهنگی از پس پرده‎‎های ضخیم سیاست، اقتصاد و حتی ورزش، در روزگار درهم تنیدگی و مسخ هویت‎‎ها کار چندان ساده‎ای نیست؛ رویداد‎هایی که غالبا تأثیراتی درونی دارند و آثار برونی خود را سال‎‎ها بعد نشان می‎‎دهند. بر سکو قرار گرفتن دختران و زنان محجبه ایرانی، در مسابقات آسیایی گوانگ‎جو، از همین دست رویدادهاست که شاید ارزش آن از تمامی موفقیت‎‎های دیگر به‎دست آمده در این مسابقات بیشتر باشد؛ ارزشی که نه‎تنها مورد توجه کافی قرار نگرفت بلکه حتي از سوی برخی با بی‎مهری مواجه شد.

با فرا رسیدن عصر مدرن و شکل‎گیری انسان خودبنیاد، نظام سرمایه‎داری جهانی، زن را به مثابه واسطه‎ای جذاب برای کسب ثروت دانست؛ واسطه‎ای که می‎‎تواند نقشی بی‎بدیل در فروش و توزیع انواع کالا و خدمات داشته باشد و حتی خود تبدیل به نوعی کالا و خدمات شود! این‎گونه بود که نظام سرمایه‎داری به کمک اندیشه‎‎های جنسی «زیگموند فروید» و در یک فرآیند تدریجی، زن را از کانون گرم خانواده به عرصه‎‎های اجتماعی کشاند و با ترویج منفعت‎گرایی و لذت‎جویی فردی و تخریب اندیشه پاک‎دامنی، خانواده غربی را سست و بی‎بنیاد کرد.

از سر گسترش همین موج در جهان بود که به تدریج موج شئ‎وارگی زنان، کره خاکی را درنوردید تا از قبل آن، جنون مانکن شدن نیز جهان زنانه را به‎سوی برهنگی تمام‎عیار سوق دهد. رویدادی که به‎تدریج از عهد قاجار و از بستر جامعه شبه‎روشنفکری ایرانی، وارد جامعه ایرانی شد، در عصر پهلوی صورتی عینی و اجتماعی یافت و در عصر جمهوری اسلامی با گسترش رسانه‎‎ها و ارتباطات تهدیدی بالفعل شده است.

اجتماعی شدن زنان در بستر شی‎ءساز نظام لیبرال سرمایه‎داری، در طی چند قرن گذشته، اگرچه توانست ضربات هولناکی به اندیشه پاک دامنی وارد سازد، اما خلاء معنوی شکل گرفته در جهان از پس گسترش فساد اخلاقی، کمبود محبت و بروز عواطف عمیق انسانی از پی سست شدن بنیاد خانواده و مادری و رستاخیز دوباره اسلامی، جهان را به رویکردی دوباره به پاک دامنی کشانده است؛ رویکردی که حجاب و پوشش دینی را به‎عنوان ابزاری اصیل و مهم می‎‎شناسد. درست به همین دلیل است که بازگشت به حجاب در طی دهه گذشته به موجی قابل‎توجه در جهان بدل شده است و مسلمانان در جهان غرب و در مراکز فساد و برهنگی، و علی‎رغم فشار‎های اجتماعی و قانونی به حفظ و داشتن پوشش تکیه و پافشاری می‎‎کنند.

با گذشت عصر «توسری» خواندن «روسری» و مبارزه با حجاب زنان و آغاز مبارزه تازه از سوی زنان مسلمان برای حفظ حجاب اسلامی در جهان، شرکت فعال و موفق زنان ورزشکار ایرانی در عرصه مسابقات آسیایی گوانگ جو، نقطه عطفی در این مبارزه و مقاومت جهانی برای پاک دامنی است.

اگر با پیروزی انقلاب اسلامی، نام خداوند با جرأت در آغاز سخنرانی‎‎های بین‎المللی برده شد، اکنون زنان ایرانی با پافشاری بر این اقدام و تلاش برای حضور موفق‎تر در عرصه‎‎های بین‎المللی می‎‎توانند زمینه‎‎های حضور مشابه دیگر زنان مسلمان از کشور‎های اسلامی را فراهم کنند؛ تا این‎بار عرصه پرقدرت و پرجاذبه ورزش، بستری برای ترویج دوباره حجاب و پاک دامنی ناشی از آن در جهان باشد و حضور زن پاک‎دامن ایرانی در عرصه اجتماع، به الگو و نمادی موفق برای زنان جهان بدل شود.

این امر بی‎شک تلاش بیشتر برای حضور مقتدرانه‎تر زنان ایرانی در عرصه بین‎المللی به‎ویژه در مسابقات جهانی و المپیک‎‎های ورزشی را می‎‎طلبد تا این‎بار صدای زن ایرانی در جهان وارونه شده، طنین تازه‎ای بیاندازد