طلبه سیرجانی در آستانه هفتمین ماه بست‌نشینی

حدود هفت ماه می‎گذرد از زمانی‎که علی‎رضا جهانشاهی در حرم حضرت عبدالعظیم (علیه‎السلام) بست‌نشین شده است. در این چند ماه بسیاری بی‎خبر بودند از این طلبه جوان. و بسیاری تعجب می‎‎کنند که چگونه تا امروز را در آن‎جا گذرانده است. و برخی هم از او تعجب می‎‎کنند و می‎گویند «او با این شیوه کاری از پیش نمی‎برد». نامش را که به یاد می‎آورند، فی‌الفور می‎پرسند «هنوز هم آن‎جاست؟ در آن‎جا چه می‎کند؟ کسی هم به او سر می‎زند؟» و خلاصه سئوالاتی از این دست...

شاید این مطلب پاسخی باشد برای برخی از دوستانی که می‎خواهند بدانند او در این مدت چه کرده است؟



پیوستن طلبه تبریزی به کلبه عدالت‎خواهی

چندی است که روح‌الله بجانی یا همان طلبه عدالتخواه تبریزی هم به طلبه سیرجانی پیوسته. البته به علت عفونت روده - که امیدواریم بهبود یابد - و نیز فعالیت‌‎های عدالت‎خواهانه‎اش در جا‎های دیگر، بعضی از مواقع مجبور است کلبه عدالت‎خواهی - به تعبیر طلبه سیرجانی - را ترک کند.

صحبت نماینده سیرجان با طلبه سیرجانی

نماینده مردم سیرجان در مجلس شورای اسلامی از جهانشاهی می‎خواهد به مجلس برود تا به زمین‌خواری‌‎های سیرجان رسیدگی کند. اما جهانشاهی پاسخی مشابه پاسخ‎هایش به درخواست‎های مشابه می‎دهد؛ می‎گوید به بسیاری از نهاد‎های قانونی رفته‌ام و جوابی نگرفته‌ام، پس اگر واقعا به‎دنبال حل این ماجرا هستید، شما بیایید. البته به‎نظر می‎رسد حسن‌پور به‎عنوان نماینده سیرجان باید آن‎قدر اطلاعات دقیق در این زمینه داشته باشد که دیگر نیازی به حضور جهانشاهی نباشد.



ماجرای ممانعت از ورود طلبه سیرجانی به خوابگاه حوزه علمیه

انتظامات حرم حضرت عبدالعظیم (علیه‌السلام) در شب دوم استقرار طلبه سیرجانی در حرم سیدالکریم، از ورود طلبه سیرجانی و همراهانش به خوابگاه حوزه علمیه حرم جلوگیری می‎کنند. از آن‎جایی که حرم جایی برای خواب ندارد، این طلبه عدالت‎خواه چند شب را به دعوت دانشجویان دانشگاه علوم حدیث و همچنین طلبه‎‎های حوزه علمیه حرم، در خوابگاه آنان می‎‎گذراند. اما این‎بار نیروی انتظامی از ورود او جلوگیری کرده و حتی اجازه برداشتن وسایلش را هم نمی‎دهد.

البته چند روز بعد ناصر پناهی - ‌مدیر حوزه علمیه حضرت عبدالعظیم‌ - به‎همراه جمعی از طلاب و روحانیون این حوزه به دیدن طلبه سیرجانی می‎آیند. اما به هر حال جهانشاهی در همان فضای سبزی که در ضلع شرقی حرم است می‎ماند.

پناهی یک روز پس از دیدار با طلبه سیرجانی، در مصاحبه‎ای با خبرگزاری فارس، دلایلی کلی و مبهم را در توجیه عدم اجازه ورود طلبه سیرجانی به خوابگاه حوزه علمیه مطرح می‎کند که نشان از عدم شفافیت دارد. چندی پیش خواستیم گفت‌وگویی با پناهی داشته باشیم که ایشان قبول نکرد و در توجیه پاسخ منفی‌اش ابتدا سفر مکه‌اش را علت این پاسخ اعلام کرد و بعد از اصرار بیشتر نیز ما را به همان مصاحبه با خبرگزاری فارس ارجاع داد.

پناهی در این مصاحبه، از سویی علت راه‌ندادن جهانشاهی را مراجعه او بعد از ساعت 12 شب بیان می‎کند که ساعت تعطیلی است. این در حالی است که نتایج جست‌وجوی خبرنگار پنجره چیزی غیر از این را می‎گوید و دانشجویان دانشگاه علوم حدیث و طلبه‎‎های حوزه علمیه در ساعات مختلف شبانه‌روز در این خوابگاه رفت‌وآمد می‎کنند. نکته دیگر این‎که طلبه سیرجانی، صبح همان روز به خوابگاه مراجعه کرده و بدون هیچ مشکلی با یکی از مسئولان حوزه علمیه هماهنگ می‎کند تا بتواند در خوابگاه بماند. اما بعد از این‎که از آن‎جا بیرون می‎رود و مجددا باز می‎گردد، از ورود او جلوگیری می‎کنند. در حالی‎که دانشجویان و طلبه‎‎هایی که همراه او بوده‌اند، در همان ساعت وارد خوابگاه می‎شوند و مأموران صرفا از ورود جهانشاهی جلوگیری می‎کنند.

ماجرای قبول اسکان طلبه سیرجانی در خوابگاه نیز که از سوی پناهی عنوان شده، سئوال دیگری بود که از طلبه سیرجانی پرسیدیم و او در این‎باره این‌چنین گفت: این پیشنهاد را بعد از این‎که به دیدارم آمدند دادند. در ضمن من از ابتدا هم قصد استقرار در آن خوابگاه را نداشتم و فقط می‎خواستم یکی دو روز در آن‎جا بمانم تا جایی دائمی برای استقرار پیدا کنم. اما آن‎‎ها عجله کردند و این اتفاق پیش آمد.

او درباره مسبب این اتفاق این‎گونه گفت: از سویی مسئولان حوزه علمیه حرم حضرت عبدالعظیم (علیه‌السلام) می‎گویند ما دخالتی نداشتیم. اما از سوی دیگر یکی ‌از مأمورانی- که آن شب مانع ورود ما به خوابگاه حوزه علمیه شدند و ما را از آن‎جا به پارک منتقل کردند - که مسئولیت مأموران دیگر را بر عهده داشت، از من عذرخواهی کرد و حتی یکی از ساک‌‎های ما را تا پارک بیرون از حرم برای ما آورد. من اصرار کردم که این جسارت به شماست که ساک ما را بیاوری، اما ایشان گفت که من برای این‎که عذرخواهی خودم را اعلام بکنم، ساک شما را می‎آورم. و خلاصه هر کسی، مسئولیت بیرون‌کردن ما از خوابگاه را به گردن دیگری می‎انداخت و آخر معلوم نشد چه کسی این دستور را داده است.